არ მსიამოვნებს,როდესაც გავდივარ ქუჩაში და ვხედავ, რომ მსუქან გოგოს აცვია თავისი ტანთან შეუფერებლად :) გადმოგდებული ღიპი,ბარკლები და მკერდი :)) ნუ გასაგებია მგონი,ეს ქართული მენტალიტეტის ბრალია მაგრამ მთლად ესსეც ნუ უყურებთ რა :) ამერიკაში ეგრე რომ დადიან,არც იქ სიამოვნებთ და იქაც დასცინიან(ჩვეულებრივ ადამიანებს) და სელებრითებზე რეაქცია არა აქვთ :)) ხოდა არც თქვენ ხართ სელებრითები და კარგი იქნება ტანის შესაფერისად თუ ჩაიცვამთ!  ნუ ამბობთ რომ სხვისი აზრი |ფეხებზე გკიდიათ|, იმიტომ რომ რომ გაივლით და ვიღაც იტყვის რას გავს,რამსისქეა,რა აცვია, ან ბოდიში და ბოზიაო მინიმუმ არ გესიამოვნებათ,მაქსიმუმ ძმაკაცებს ან ნათესავებთ დაუყენებთ თავზე და ჩხუბს დაუწყებთ :) ამიტომ იფიქრეთ თქვნი ვულგარულობა რას იწვევს. ალბათ ეს სტატუსი აბდა-უბდად დავწერე და ერთი და იგივე ფრაზა 8ჯერ გავიმეორრე,მაგრამ მთავარია სათქმელი გამიგეთ :) და კომენატრები: ოხ ეს ქართული მენტალიტეტი და ეგეთები არ გვინდა :* თუ დამატებითი კითხვები გაქვთ მომწერეთ და ფაქტის წინაშეც დაგაყენებთ :)))))))))))) უბრალოდ თქვენი “ამორალური” ქცევა ყელში ამომივიდა. არა ესთეტიურია ქონიანი გოგონა მოკლე შორტებით და “დზ მაგარ ვიდზე” და მართლა მაგარი ტანის გოგო ცუდად ჩაცმული,მხოლოდ იმიტომ რომ არ აქვს საშუალება.

აი ეს ამაზრზენია»>

 

აი ეს არც ამაზრზენია,არც გამომწვევი :)) შეხედავ და არ “შეგზიზღდება”

 

ნუ ხომ იცით როგორ მიყვარს ჩემი ამბების მოყოლა,ამიტომ დავიწყებ.. დღეს დილით გავიღვიძე, მერე მასაჟი მქონდა, მერე მარი ამომადგა შარვალს რომ ვიცმევდი, სურათების გადასაღებლად გავედით.. 

    მოქმედება #1_Gvancaს კიბეებთან სურათებს ვიღებთ,მოდიან ბავშვები და გვიყურებენ..ძალიან სასაცილო იყო მარსკი რომ ეუბნებოდა: “ნუ მიყურებთ,თორე სამი ლარი მაქვს,ავიწყობ ცხოვრებას და ყველას დაგაპატიმრებთო”.. მთელი ფოტოსესია ქუთაისელის კილოთი ვლაპარაკობდით, გვანცუცაც ვნახეთ…დავიშალეთ იმიტომ,რომ მარი ეკას უნდა ჩაყოლოდა ქვევით და მერე ნატატასთან წასასვლელად უნდა მოვმზადებულიყავით

 

 

 

 

    მოქმედება #2_ავედი სახლში,დავჯექი კომპიუტერთან,ცოტა ხნის შემდეგ გავედი საჭმელად,დავიწყე ვაზის ფოთოლში გახვეული ტოლმის ჭამა და ანანოც ამომადგა,ანანომ და მე ლაპარაკი დავიწყეთ ზოგადსაკაცობრიო თემებზე და როცა ბებიაჩემი გავიდა მაშინვე “საქმეზე” გადავედით.. წინასწარ მივხვდი რაც უნდა ეთქვა.. რა მითხრა ეგ საიდუმლოა და აქ არ დავვწერ..მერე ჩავიცვი და ჩავედი მარისთან.

    მოქმედება #3_მარი ჩაცმული დამხვდა. ჩავედით გადასასვლელ ხიდთან და ველოდებით სამარშრუტო ტაქსს,იქ შევატყვეთ რომ დღეს კარგი დღე იქნებოდა„იმიტომ რომ კარგად ვხუმრობდით =)) აი რამოდენიმე სისულელე რაზეც ბლომად ვიცინეთ:

1-მარი მეუბნება გაიხედე მარჯვნივ,იქიდან 77 მოდის,ახლა მარცხნივ იქიდანაც 77 მიდის.. ნახე რა მაგარიააააააა…მე შევხედე და ვუთხარი: გაიხედე მარჯვნივ,ხომ არის 135?? ახლა მარცხნივ..ნახე მაინც 77ია :დ ამ სისულელეზე იმდენი ვიცინეთ ყველა ჩვენ გვიყურებდა

2-მოდის 150,ვუქნევთ ხელს “ძერსკი გოგოებიივით”,ვერ დაგვინახა და შორს გააჩერააა..ბევრი ვირბინეთ და რომ დავეწიეთ მძღოლმა გვახარა: რესტორან ბაბილოსთან მე არა,117 გაივლისო.. ველოდეთ კარგა ხანს 117ს,მოვიდა და მძღოლს რომ ვკითხეთ გაივლით ბაბილოს თქო ძაან “სტრაშნი” პასუხი გვითხრა: არ ვიციო,გაგვეცინა, მივუჯახუნეთ კარი და გადავწყვიტეთ ტაქსით წასვლა.. მე 10 ლარი მქონდა,მარის 2 :> ორივეს რომ თანაბრად დაგვედო 4 ლარად უნდა გავეყვანეთ “პერეხადნოიდან” დიღმამდე,გადავახურდავე ქაღალდის ფული და ტაქსს იმდენი ვეხვეწეთ კაი ხოო უკმაყოფილო სახით თქვა და 4ლარად გავედით =))) 

3-მანამდე სულ დამავიწყდა,117ის ლოდინისას ერთი ბიჭი დავინახე, ნიკოს გავდა ძალიანნ .. ჯერ დავიბენი მერე მარის შევაჩეჩე ჩანთა ხელში,წითელზე გადავედი,ტროტოარზე რომ მივედი წინ გადავურბინე,შევუტრიალდი (მართლა ნიკო იყო,ბერიძე) და გამარჯობა თქო,მერე კრუგი შემოვუარე სატვირთო მანქანას და ისევ წითელზე გადავაჭერი,მარი იხეოდა სიცილით…ალბათ მართლა სასაცილოდ მოვიქეცი :დ

    მოქმედება #4_დაძაბული მუსიკა “ნარანნა ნააააააააააააააააააა”, ეს არის ყველაზე მაგარი მოქმედება, მე და მარი ბაბილოსთან ჩამოვდეით,ნატატას ველოდებით და ვის ვხედავთ? “დედუცი ფეხი ფეხზე გადაიდეს”:დ:დ ზოგი მიხვდება და გაიცნებს,თუ ვერ მიხვდით გაატარეთ :) მერე ნატატა და ხატიაც გამოჩნდნენ.ორივეს თბილად გადავეხვიე და ნატატასთან ავედით.. უფრო სწორად ნატატა მაღაზიაში შევიდა და ჩვენ ავედით,მე მარი და ხატია.. იქ ხატიამ მთელი ოთახი დაგვათვალიერებინა,რაღაც სამკაულები ავიღეთ ვათვალიერებდით და უცებ ნატატა მოვიდა,კურტკის ქვეშ დავმალე სამაჯურები,ნატატა გავიტყუეთ მე და ხატიამ სურპრიზს გიწყობთო,რომ გავიდა ყველაფერი შკატულკაში ჩავყარეთ და თავის ნაყიდი რაღაცები(პეპსი,ჩიფსი,სნიკერსი) ზურგსუკან დავიჭირეთ და რომ შემოვიდა ერთად გავუწოდეთ… (ნატატა ხატიას ბრალი არაა მე ვთხოვე სამკაულები დაეთვალიერებინა,არ გაუბრაზდე რააააააა:დ) მოკლედ მერე იმდენი რამე მოხდა,იმდენი ვიცინეთ,იმდენი ვიმღერეთ,იმდენი რამე მოვყევით რომ ეს ორი ადამიანი ისე გავიცანი დარწმუნებულები იყავით ბევრ თქვენთაგანს არ ვიცნობ ასე.მთელი სამსაათნახევარი ვყვებოდით რაღაც-რაღაცებს :> საბოლოოდ შთაბეჭდილება:წარმოუდგენელი!!!!!!!! ეს ორი ბავშვი არის აი უჯიგრესი! Marsky დამეთანხმება,ძალიან შემიყვარდა ორივეეეეეეეეეე ორივე ჩემსავით გემოვნებიანები არიან.. ძაან ვიჯეჯილე ამ “ჩემსავით”ით იმიტომ რომ ხატიაზე ვარ 7დღით დიდი და ნატატაზე სულ სულ ზუსტად 2 თვით.. ხატია დაიბადა 29.12.1997 :)) (ჩემსავით არც აქეთაა არც იქით) ხოლო ნატატა 22.02.1998 ხოდა მოკლედ მაგარი დღე იყო (ინგლისურზე გადართვა წამდაუწუმ მეზარება და არ დამცინოთ ქართულად რომ დავწერე სახელები) მოკლედ ძალიან,.ძალიან,.ძალიან მაგარი დღე იყოოო…  

 

ეს არის ძალიან პოპულარული თამაში…
http://www.eyebg.com/s/duckvsfox.swf 
წრე არის ტბა,წითელი წერტილი_ბატი,ლურჯი კი მელია :> თქვენ ისე უნდა გაიყვანოთ ბატი ნაპირზე,რომ მელიამ არ შეჭამოს :> აი ჩემი შედეგი


 

მოდი ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვეთ.
  ჩემი მეგობარი ნატატა და დაქალი ანანო ჩემთან იყვნენ ამოსულები,იქიდან გამომდინარე რომ ნატატა დიღომში ცხოვრობს უნდა გაგვეცილებინა,117-იც და 150-იც ახალი წასული იყო,ნატატას აგვიანდებოდა ამიტომ გადავწყვიტეთ ტაქსი გაგვეჩერებინა,2-2 ლარი გვქონდა..1ლარის დატოვება მინდოდა ამიტომ გავაჩერეთ ტაქსი და ვთხოვეთ 3 ლარად გაეყვანათ რესტორან “ბაბილოსთან” :) ზოგმა კარი დაუხრეთო, ზოგმა ხომ არ გაკლიათო, ზოგმა არაო, ზოგმა სუ გათავხედდა ეს თაობაო.მოკლედ მერე ძლივს გავუშვით 4 ლარად.. მე დედაჩემთან უნდა წავსულიყავი და ანანოსაც დავემშვიდობე. ჩავედი მეტროში,საბურთალოს ხაზზე და ველოდები მატარებელს.. თვალში მომხვდა ბიჭი რომელსაც აშკარად აგვიანდებოდა, ცქმუტავდა და ვერ ისვენებდა…არ შევიმჩნიე და დავიწყე ფიქრი.. უცებ მესმის ხმა მიშველეთ.. და რას ვხედავ?? ეს ბიჭი რელსებთან ჩავარდა,თან მატარებლის სინათლეც შევამჩნიე… ავკანკალდი აქეთ იქით მიმოვიხედე,ვიღაც კაცი მორბოდა მაგრამ სანამ ის მოვიდოდა ბიჭს მატარებელი გასრისავდა,ხელი ჩავჭიდე და ძლივს ამოვიყვანე.. ბიჭმა გამიღიმა,და მადლობა გადამიხადა… მატარებელში შევედით,ბიჭი გვერდით მომიჯდა, მხოლოდ ახლა შევამჩნიე რომ ძალიან სიმპატიური იყო.. შემომხედა და მითხრა: რას ჭამო?? სტარტს მეთქი,აბა მანახეო.. და დავუყარე,მერე მე ვკითხე რას უსმენ თქო? ჯო კოკერსო, აბა მანახე მეთქი… მერე ორივეს გაგვეღიმა.. ის ჩემს სტარტს ჭამდა,მე მის მუსიკას ვუსმენდი.. თან ჩემ თავს ვეღარ ვცნობდი, უბედნიერესი ვიყავი! მე ადამიანი სიკვდილს გადავარჩინე.. თან როგორი ადამიანი? რაღაც ზეციური არსება მეგონა თავი.. ღრუბლებში დავფრინავდი… უკვე “იმედის გმირებში” გასვლაზეც დავიწყე ფიქრი,როცა ჩემთან მოხუცი კაცი მოვიდა და მითხრა: შვილო ეს ბოლო გაჩერებაა,უნდა ჩახვიდეოო :|| რომ გავაცნობიერე რომ ეს ყველაფერი უბრალოდ ფიქრი იყო შევწუხდი,გული დამწყდა და იმ ამბის მერე მეტროში სულ ვაკვირდები ხალხს.. მინდა რომ მართლა ჩავარდეს ისეთი სიმპატიური და საყვარელი ბიჭი და მე გადავარჩინო:))

ეს არის ბესო ხვედელიძის მოთხრობა “ჯადოდან” პატარა მონაკვეთი:
‎-ნანა,ნანა,ნაანა.. ბიჭოს უნდა ნაანა… დაიძინე ჩქაარა.. ფისომ დაიძინა.. ძაღლმა დაიძინა.. ჩიტმაც დაიძინა.. ყველამ დაიძინა.. ბიჭოც დაიძინებს და დახუჭავს თვალებს.. თუ არ დაიძინებ,მგელი მოვა ჩქაარა.. მერე მოვა ლომი.. ლომს მოჰყვება დაათვი.. და შეგვჭამენ ერთად..
-მამასაც,დე?
-დახუჭე თვალები!.. წვიმამ დაიძინა.. მიწამ დაიძინა.. შუქმაც დაიძიინა.. ბიჭოც დაიძინებს და უყურებს სიზმარს.. იქ იქნება კრუუხი.. ბევრი წიწილეებით.. კიდევ ექვსი ზღაარბი.. და ორმოცი თააგვი.. ცაზე თეთრი მთვაარე.. ბევრი ვარსკვლავეეებით.. გძინამს?
-კი.
-გადაგაგდებ ეხლა ბანჯრიდან! დაიძინეე! ნანა,ნანა,ნაანა.. 
:DDDDDDDDDDDDDDDD